Jedan od temelja ustaške politike bilo je stvaranje „čistog hrvatskog životnog prostora“. U praksi je to značilo da sa teritorije Nezavisne Države Hrvatske treba ukloniti srpsko, jevrejsko i romsko stanovništvo.

Dok se genocid nad Srbima odvijao na kućnim pragovima bez pokušaja ikakvog zakonskog opravdanja, u slučaju genocida nad jevrejskim stanovništvom ustaše su postupili potpuno drugačije. U politici prema Jevrejima vlasti Nezavisne Države Hrvatske potpuno su slijedile njemačku „rasnu politiku“ i njemačku metodu rješavanja „jevrejskog pitanja“.

Ta metoda odvijala se kroz tri faze. Prva faza bila je ekskomunikacija, druga koncentracija, a treća eksterminacija.

Zakonskim aktima donesenim 30. aprila 1941. opočela je prva faza – isključivanje jevrejskog stanovništva iz javnog života i njegovo ekonomsko uništavanje. Tada su, prema uzoru iz Trećeg rajha, doneseni rasni zakoni čija je osnova bio „Zakonska odredba o rasnoj pripadnosti“. Ovaj zakon propisivao je koje su osobe „arijevskog“, a koje „nearijevskog“ porijekla. Jasno je određeno koje se osobe smatraju Jevrejima, a osnovano je i Rasno političko povjerenstvo koje je trebalo da utvrđuje rasnu pripadnost i odlučuje o slučajevima u kojima je moglo biti nedoumica.

Istog dana je donesena i „Zakonska odredba o o zaštiti arijske krvi i časti hrvatskog naroda“, kojom je zabranjeno sklapanje brakova Jevreja i drugih „nearijevaca“ sa osobama „arijskog“ porijekla. „Zakonska odredba o državljanstvu“ propisala je da „nearijevci“ nisu državljani Nezavisne Države Hrvatske te samim tim nemaju zaštitu države.

IZVOR: Spomen pordučije Donja Gradina